Bericht 3 @ wo 07 jan 2009, 02:41
In Trouw werd gisteren in een artikel teruggekomen op beeldmanipulatie. Daarin:
Juryleden van de Zilveren Camera kregen een cursus digitale manipulatie herkennen. Niet voor niets. Opgefokte kleuren en soms een donkerder achtergrond, meer zijn de ingezonden foto’s niet gemanipuleerd, denkt de jury van de Zilveren Camera en de Fotojournalist van het Jaar. Maar bij het doornemen van de achtduizend foto’s moesten ze bij menig vogeltje lachen – is dat er ingeplakt of niet?
„Je moet de lezer niet belazeren”, vindt fotograaf Werry Crone van Trouw. Voor hem is dat helder: kleuren wat vetter maken of een lucht wat dreigender, mag. Maar je moet geen dingen weghalen of in foto’s laten opduiken die er niet waren. Ook enscenering is uit den boze: zeggen tegen iemand ’Kunt u daar nog eens heen en weer lopen?’ „Met manipulatie bezoedel je het vak. De foto’s moeten een stukje van de werkelijkheid zijn, op het moment dat je daar was”, zegt Crone.
Jean-Pierre Jans ziet dat genuanceerder: „De nieuwste camera’s vangen zes beelden per seconde. Wat is dan het beslissende moment? Als je de beste beelden uit de zes samenvoegt, heb je alsnog die ene, beslissende seconde.” Ook in portretten, toch al geënsceneerd, zet je het beeld meer naar je eigen hand om het mooier te maken, zegt hij.
Digitale fotografie-expert De Kam hanteert een strengere grens. „Het typische van het ambacht fotografie is dat je één moment vastlegt. Dingen combineren uit verschillende foto’s, gaat over de grens. Ook overdadig gebruik van contrast, vind ik. Het is een glijdende schaal waarin schoonheid de waarheid verdringt.”
Fotograaf Crone vindt hem daarin roomser dan de paus. Krantenredacties vragen immers om sprankelende foto’s. Maar De Kam ziet nog een nadeel aan het esthetiseren van al die foto’s: „Alle foto’s gaan op elkaar lijken”. Een diepblauwe hemel komt tegenwoordig veel vaker voor, als we de fotografie moeten geloven.
|